دانشگاه شیراز مطالعات طراحی شهری ایران 3060-8260 3 1 2026 06 21 Application of Urban Design in Aging in Place in Zargandeh Neighborhood, Tehran کاربست «طراحی شهری» در «سالمندی در مکان» در محله زرگنده، تهران 35 58 8562 10.22099/iuds.2026.55166.1115 FA آرمین کیامرثی دانشجوی کارشناسی ارشد طراحی شهری دانشگاه شهید بهشتی تهران، ایران آزاده لک دانشیار گروه برنامه‌ریزی و طراحی شهری و منطقه‌ای دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2025 12 11 The rapid growth of the elderly population in urban societies has increasingly highlighted the need to improve the quality of life for this group. In this context, the Aging in Place approach, which aims to enable older adults to continue living with an acceptable quality of life within their own neighborhoods, provides an appropriate framework for evaluating and improving urban environments. Despite its importance, the concept of Aging in Place has been addressed less directly and systematically in Iranian research.<br />This study aims to promote Aging in Place through the application of urban design in the Zargandeh neighborhood of Tehran. To this end, a library-based review was conducted to develop a conceptual model, and a set of relevant criteria and indicators was extracted from international and national academic sources. These indicators were then transformed into spatial layers within a GIS environment and analyzed. By integrating and overlaying these layers, the neighborhood’s condition in terms of elderly quality of life, based on the Aging in Place approach, was assessed and suitable and unsuitable areas were identified.<br />The results show that some parts of the neighborhood are challenging for older adults due to fine-grained urban fabric, steep slopes, proximity to highways, lack of accessible green spaces, and unequal access to urban services. These conditions require physical interventions to create a more supportive environment for the elderly. Accordingly, a set of design recommendations at both micro and neighborhood scales is proposed. The findings suggest that combining objective and perceptual analyses with spatial tools provides an effective framework for evaluating and enhancing Aging in Place at the neighborhood level.  رشد فزایندۀ جمعیت سالمندان در جوامع شهری، ضرورت توجه به کیفیت زندگی برای این گروه را بیش‌ازپیش برجسته کرده است. در این میان، رویکرد «سالمندی در مکان» با هدف امکان‌پذیر ساختن ادامۀ زندگی باکیفیت سالمندان در محله‌های خود، چهارچوبی مناسب برای ارزیابی و بهینه‌سازی محیط‌های شهری فراهم می‌کند. با وجود اهمیت این موضوع، ادبیات پژوهشی ایران کمتر به‌صورت مستقیم و ساختارمند به مفهوم سالمندی در مکان پرداخته است. این مطالعه با هدف ارتقای «سالمندی در مکان» با کاربست «طراحی شهری» در محلۀ زرگندۀ تهران انجام شده است. بر این مبنا، ابتدا در مطالعه‌ای کتابخانه‌ای برای تدوین مدل مفهومی مطالعه، مجموعه‌ای از معیارها و شاخص‌های مرتبط از ادبیات دانشگاهی بین‌المللی و داخلی استخراج شد و سپس این شاخص‌ها در محیط جی‌آی‌اس به لایه‌های مکانی تبدیل و سنجیده شد. در ادامه، با تلفیق و روی‌هم‌گذاری لایه‌ها، وضعیت محله از نظر کیفیت زندگی سالمندان مبتنی بر رویکرد «سالمندی در مکان»، تحلیل و نواحی مناسب و نامناسب شناسایی شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که بخش‌هایی از محله به‌دلیل ریزدانگی، شیب‌های نامناسب، نزدیکی به بزرگراه، کمبود فضاهای سبز قابل‌استفاده و نابرابری دسترسی به خدمات شهری، برای سالمندان چالش‌آفرین‌اند و باید با مداخلات کالبدی کیفیت محیطی مطلوب‌تری را برای سالمندان فراهم آورند. براساس این نتایج، مجموعه‌ای از استلزامات طراحی در مقیاس خرد و فضای شهری و میانی یعنی مقیاس محله ارائه ‌شده است که می‌تواند برای سیاست‌گذاران شهری، برنامه‌ریزان و مدیران خدمات سلامت در جهت ارتقای کیفیت زندگی سالمندان کاربرد داشته باشد. این پژوهش نشان می‌دهد که ترکیب تحلیل عینی و ادراکی با ابزارهای فضایی می‌تواند چهارچوب مؤثری برای سنجش و بهبود تحقق «سالمندی در مکان» سالمندان در مقیاس محله فراهم آورد. https://iuds.shirazu.ac.ir/article_8562_98e738c17c2ec014bee5c3d755ab711c.pdf